تبليغاتX
آماسيده برلبانم /ريلي كه انتها ندارد

باكلاغ هاي هميشه

قارقارقار سرداده ام

سر داده ام

وازسر داده ام :

قارقارقار

عمويادگار نميري تو غار

مهره ها سوراخ شده برگردنم

ازغارهاي هميشه تاريك

تا يادگار تو و

القارعه ماالقارعه

در زارزار ناخن ها برصورتم

غار قار غار

قاااا

ا

                                                       ا

+ نوشته شده در دوشنبه پانزدهم بهمن 1386ساعت 14:42 توسط لال ه سلجوقی |

سلام

مي خوام يه مدت نباشم.خير سرم مي خوام درس بخونم به اميد خدا با دست پر بر مي گردم.

فعلا خداحافظ

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم مهر 1386ساعت 21:19 توسط لال ه سلجوقی |

نيمي از سال رفت وعمري برمن گذشت. چندروز پيش فكر ميكردم كه اي كاش اين چه هستيم را فداي آن چه بوديم نمي كرديم ،اما

نيمي ازسال رفته است ونيمي ازمن نيز.... ميان اينهمه خش خش ،پژواك ها را بشنو:

 

پژواك 7

تكه اي از تن تو

موسيقي جهان را به هم مي زند

وقتي سكوت مي كني.

....................................................

پژواك 8

من آب مي خواهم

بابا حباب مي تركاند

باد كرده ام روي آب

و آب مي خواهم

بابا خودش را مي تركاند

در گرده ي زن همسايه

در هم وبر هم

شبيه پج بچه هاي طولاني

گم مي شوند

و تا قد كشيدن سايه هايشان

گرسنه مي مانند

مادر بيايد نيايد

من آب مي خواهم

من آب مي خواستم

حتي وقتي در حاشيه سايه ام قدم مي زدم،

و صداي انفجار از گلوي بابا مي آمد

با خنده هاي زني

كه او را در چادر سياهش برد.

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم شهریور 1386ساعت 12:54 توسط لال ه سلجوقی |

(نه براي جزايرمتروك،نه براي ماه ،براي مرداني كه رفتند ودارندبرنمي گردند.

يه كار3 اپيزودي براي كساني كه دارند برنمي گردندويادشان مي گردد حول خاك وبنفشه و

جزايرمتروك و...دردي كه هيچ كس دل به فهم آن نداد.)

.................................................................................................

1.

مردي زير باران

ايثاركردچتر را

به پاهاي خسته اش.

2.

خواستم خيس نشوي.

بوي شرجي دستان مرد ماهي گيررا مي دادي

كه شبي توررا درصورت خط خطي ماه جاگذاشت

وقتي آب گرسنه بالا آورد.

 

خواستم خيس ماندي

3.

مردي نيست .

اين جزيره ،متروك است

ومن هنوز شناكردن بلد نيستم.

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم مرداد 1386ساعت 7:44 توسط لال ه سلجوقی |

تشريح شدم در خون و خونابه و خيانت و هر جا خدا نشست ،صخره بلند شد:

"خ مثل خرخره سگ كه پارس مي كند: خ مثل اول خانه آخر مسلخ "

و خد ا بلند شد:"خورشيد كه هست خواب نيست

اشكا تو پاك كن

مرد كه گريه نمي كنه

اين زمين اون قدرها هم كه فكر ميكني گرد نيست ، گرد هست.

بخواي اين ور و اون ور بشي پرت مي شي پايين"

- پرت نمي شم پرتم ميكني آخه من كه مرد نيستم

: هستي

- نيستم

: هستي

- نيستـــــــــَشريحم كه كني

به خون و خونابه و نفرت مي رسي.

 

آخر خط من، خال سياه كنج لب يار نيست

......................................................

......................................................

توي كوهستاني كه در من است پژواك را بشنو :

"ت" مثل "تو را..."

نه ! "ترانه" مثل باران

كه با ران هايش درد مي كشد

و مي كشد مرا از آن سوي درد

بر مي گردد روي لحظه ها ي خشك

تنفس را

در نام تو جا مي گذارد

در خياباني كه از طرفش بروي

اوضاع همين است

+ نوشته شده در یکشنبه هفدهم تیر 1386ساعت 7:2 توسط لال ه سلجوقی |

سه بار انكار مي شوي

روي سطرهايي كه كلاغان

                       ساعتت را دزديده اند

و هي سر بخوري

                      ميان تعلق و معلق بودن :

خط‍ ،نقطه

__.__

ديگر آخر هيچ سطري نقطه نمي نشيند

حتي اگر اخطار شوي

اعتراف مي كني

كه انكارت مي كنند

وتمام نقطه هاي ذهنت

خاكستري كه نه سياه مي شوند

آنقدر سياه

كه استوا

از چشمانت حق عبور مي گيرد

#

اي كاش

اقيانوس آرام

كه از گونه هات گذشت

سري هم به خدا بزند

                             وفاتحه اي بخواند

+ نوشته شده در شنبه پانزدهم اردیبهشت 1386ساعت 22:39 توسط لال ه سلجوقی |

مشكل از همين جا شروع شد

او به چشمان من عاشق بود

 و من

        به نگاه او

+ نوشته شده در شنبه هشتم اردیبهشت 1386ساعت 18:53 توسط لال ه سلجوقی |

شبيه سوراخ هاي جيبم

فواره مي زند خون.

مضحك مي شوم

وقتي كه فكر مي كنم

چقدر دوريالي به تلفن همگاني بدهكارم ‍،

 

و حرف هايم را قورت مي دهم.

+ نوشته شده در چهارشنبه پنجم اردیبهشت 1386ساعت 21:36 توسط لال ه سلجوقی |

يك باغ                                                                                                                                  

يك دشت

كفاف نمي دهد بذرها را

كويري بايد

كه نتوان دروشان كرد.

+ نوشته شده در شنبه بیست و ششم اسفند 1385ساعت 12:15 توسط لال ه سلجوقی |

غليظ تر از نرده هاي پارك

غليظ تر از

             پاركينگ،

زن مي شوم

شكلي از من      كاغذ مي شود

باد مي وزد          و خطوطم شانه مي شوند

حبس مي شوم                                                                                                               

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم اسفند 1385ساعت 12:12 توسط لال ه سلجوقی |